Gordon (gael. Gôrdan) – klan szkocki z Wyżyn i podgórza pochodzenia normańskiego.
Pochodzą od rycerza normańskiego osiadłego w Szkocji w dobrach otrzymanych od króla Dawida I. Mimo niegaelickiego pochodzenia odgrywali ważną rolę nie tylko w nizinnej części kraju, ale i w górach będących domeną gaelickich klanów. Dlatego też często określa się Gordonów mianem klanu Gordonów, stosując jednak także określenie Dom Gordonów, właściwe dla rodów nizinnych. W historii Szkocji Gordonowie odgrywali znaczącą rolę już od XIII w., wspierając Roberta I Bruce’a podczas wojny o niepodległość. Uczestniczyli w bitwie pod Halidon Hill w 1333 r., a w bitwie pod Otterburn w 1388 poległ sir John Gordon, głowa rodu.
Świadectwem przyjęcia przez ród Gordonów góralskiej mentalności i zwyczajów jest ich aktywne uczestnictwo w wojnach i konfliktach klanowych. Często wchodzili w sojusze z klanami Cumming, Leslie i klanem Cameronów, zwłaszcza w walkach z potężnym klanem Forbes. W czasie powstań jakobickich przywódcy Gordonów zajmowali często, typowe dla wielu szkockich rodów nizinnych, asekuracyjne stanowiska. Aby nie ryzykować konfiskaty majątku członkowie rodu wspierali różne stronnictwa: Aleksander, 2. książę of Gordon, wsparł „Starego Pretendenta” w 1715 r., a jego syn Cosmo, 3.