W 1942 roku dążąc do skrócenia czasu wytwarzania i obniżenia kosztów produkcji, zmieniono szlif zbrocza głowni, głowicę rękojeści, rodzaj stosowanego metalu i materiał pochwy.
Szaszki produkowano w fabryce broni w Złatouście, a po roku 1918 także w Tule i Iżewsku.
Opis Szaszka to broń sieczno-kolna o zakrzywionej jednosiecznej głowni i rozdwojonej głowicy przypominającej z profilu stylizowaną głowę ptaka. Krzywizna głowni i środek ciężkości oddalony znacznie od rękojeści zwiększa siłę uderzenia szaszki i powierzchnię pola rażenia. Rękojeść szaszki może być z jelcem lub bez jelca (zamknięta lub otwarta), stosownie do wzoru.
W języku kabardyńskim broń ta nazywa się сэшхуэ (czytaj saszchła), co oznacza po polsku duży nóż.
Użytkownicy Oprócz Cesarskiej Armii Rosyjskiej, Armii Czerwonej i oddziałów ukraińskich szaszka znajdowała się również na wyposażeniu polskich żołnierzy. W czasie trwania powstania styczniowego powstańcom często udawało się zdobywać broń i wyposażenie na wrogu. Stąd też na wyposażeniu Polaków trafiały się też szaszki. W czasie I wojny światowej w szaszki uzbrojeni byli żołnierze Wojska Polskiego na Wschodzie i Legionów Polskich. Po odzyskaniu niepodległości w zdobyczne szaszki uzbrojeni byli żołnierze Wojska Polskiego.