Henri Bénard (ur. 25 października 1874 Lieurey, Normandia, zm. 29 marca 1939, w Neuilly-sur-Seine, koło Paryża) – francuski fizyk, odkrywca komórek konwekcyjnych obserwowanych w podgrzanej cieczy, nazwanych od jego imienia komórkami Bénarda.
Życiorys Był synem Felixa Bénarda (1851–1884) i Heleny M. Mangeant (1837–1901). Bénard skończył szkołę podstawową w dystrykcie Lisieux oraz w Caen a następnie przeniósł się do Paryża gdzie studiował w Liceum Louis le Grand, W 1894 dostał się do École normale supérieure w Paryżu gdzie studiował na jednym roku z Paulem Langevinem i matematykiem Henrykiem Lebesgue.
W 1897 roku skończył ENS i zaczął pracować w katedrze fizyki eksperymentalnej Collège de France, gdzie był asystentem Eleuthere Mascarta oraz Marcela Brillouina. Specjalizował się z początku w optyce a następnie w mechanice cieczy. 15 marca 1901 obronił doktorat, w jego komitecie byli Gabriel Lippmann, Edmond Bouty oraz Emile Duclaux. 23 grudnia 1901 ożenił się z Clementine Malhevre, z którą nie miał dzieci. W następnym roku zaczął pracować w Lionie. W roku 1910 został profesorem w Uniwersytecie w Bordeaux. W roku 1914, po wybuchu Pierwszej Wojny Światowej, został zmobilizowany jako oficer. Zajmował się transportem mięsa na front i opracował oszacowanie przewodnictwa cieplnego ścian wagonów.