Louis Paulsen (ur. 15 stycznia 1833 w Blombergu, zm. 19 lipca 1891 w Nassengrund) – niemiecki szachista, czołowy zawodnik świata w latach 60. i 70. XIX wieku.
Życiorys Szachy poznał w wieku pięciu lat. W 1854 roku, w wieku 21 lat wraz z bratem Ernestem wyemigrował do Dubuque w stanie Iowa (USA). W Stanach Zjednoczonych zyskał reputację silnego szachisty, uczestnicząc w meczach i pokazach gry "na ślepo". W 1857 roku wziął udział w pierwszym amerykańskim kongresie szachowym w Nowym Jorku. Podobnie do Paula Morphy'ego w meczach eliminacyjnych wygrał wszystkie partie poza jedną, którą zremisował. W finale przegrał 2 - 6 z Morphym.
Paulsen był założycielem powołanego do życia w 1858 roku Klubu Szachowego w Dubuque, jednego z najstarszych w USA i działającego do dzisiaj. W 1860 roku powrócił do Niemiec. Rok później udał się do Anglii, by wziąć udział w turnieju w Bristolu. W finale tego turnieju pokonał Samuela Bodena. Od tego czasu regularnie brał udział w prestiżowych turniejach szachowej elity, odnosząc wiele sukcesów. W 1862 roku w Londynie zajął drugie miejsce za Adolfem Anderssenem, a przed Johnem Owenem i Wilhelmem Steinitzem, przyszłym mistrzem świata. W 1869 roku ponownie zajął drugie miejsce za Anderssenem, a przed Johannesem Zukertortem na turnieju w Hamburgu.