Wilma Glodean Rudolph (ur. 23 czerwca 1940 w Clarksville, zm. 12 listopada 1994 w Brentwood) – amerykańska lekkoatletka, sprinterka, trzykrotna mistrzyni olimpijska.
Urodziła się przedwcześnie i w bardzo wczesnym dzieciństwie zachorowała na polio. Pomimo wyzdrowienia jej lewa noga uległa paraliżowi, przez co zmuszona była do noszenia specjalnych metalowych klamr. Jej rodzina (składająca się także z 21 rodzeństwa) jeździła z nią regularnie z Clarksville do Nashville w poszukiwaniu działań mających na celu przywrócenie sprawności jej chorej kończynie. Przed ukończeniem 12. roku życia Wilma przeszła także szkarlatynę, ospę wietrzną, krztusiec i odrę.
W 1952 roku, w wieku dwunastu lat, Wilma odzyskała sprawność. Jedna z jej starszych sióstr należała do drużyny koszykarskiej i Wilma postanowiła pójść w jej ślady. Jako licealistka i członkini zespołu koszykarskiego została dostrzeżona przez trenera lekkoatletyki Edwarda S. Temple. Rudolph miała wcześniej doświadczenie w tej dziedzinie sportu, gdyż należała do szkolnej drużyny lekkoatletycznej – głównie po to, żeby mieć zajęcie między sezonami koszykarskimi.
Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w Melbourne w 1956 zdobyła brązowy medal w sztafecie 4 × 100 m. Podczas kolejnych igrzysk w Rzymie w 1960 zdobyła trzy złote medale: w biegu na 100 m i 200 m oraz w sztafecie 4 × 100 m.