mały|Schemat przepływu powietrza w domu pasywnym Dom pasywny – standard wznoszenia obiektów budowlanych, charakteryzujący się niskim zapotrzebowaniem na energię do ogrzewania oraz wysokimi parametrami izolacyjnymi przegród zewnętrznych. Obiekty tego typu wykorzystują biernie energię z promieniowania słonecznego i zyski wewnętrzne, co pozwala na zminimalizowanie zużycia energii w trakcie eksploatacji.
Historia i koncepcja Klasyfikacja obiektów o niskim zapotrzebowaniu na energię na budynki pasywne, aktywne i semiaktywne powstała na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Pojęcie zyskało ponowną popularność w połowie lat 90. XX wieku, stając się elementem nazw instytutów badawczych zajmujących się budownictwem energooszczędnym. Szczegółowe kryteria standardu zostały opracowane przez Instytut Domów Pasywnych (Passivhaus-Institut) w Darmstadt, założony przez . Pierwszy pasywny budynek mieszkalny na świecie wzniesiono w tym mieście w 1991 roku. Według danych za 2020 rok na świecie wybudowano około 50 tysięcy budynków pasywnych, z czego blisko połowa znajdowała się w Niemczech.thumb|Pierwszy budynek pasywny w Darmstadt w NiemczechKoncepcja budownictwa pasywnego skupia się na poprawie parametrów elementów i systemów istniejących w każdym budynku, ograniczając wprowadzanie dodatkowych instalacji konwencjonalnych.