W lipcu 1922 Nâzım Hikmet wyjechał – razem z Nureddinem i przyjaciółmi poznanymi w Batumi – do Moskwy. Studiował socjologię i nauki ekonomiczne na Komunistycznym Uniwersytecie Pracujących Wschodu. Ożenił się z Nüzhet Hanım. Pod wpływem radzieckiej awangardy, konstruktywizmu i futuryzmu, zaczął pisać wierszem wolnym. Inspirowała go m.in. twórczość Władimira Majakowskiego, Siergieja Jesienina i Wsiewołoda Meyerholda. W 1924 opublikował w Moskwie pierwszy zbiorek poetycki 28 Kânunisani. W tym samym roku powrócił do Turcji. Został członkiem nielegalnej Komunistycznej Partii Turcji, pisał dla lewicowych czasopism Aydınlık (Oświecenie) oraz Orak-Çekiç (Sierp i młot). Po wejściu w życie w marcu 1925 nowej ustawy porządkowej wymierzonej m.in. w komunistów, Hikmet był ścigany przez policję, udało mu się jednak ukrywać, głównie w Izmirze, po czym w sierpniu ponownie wyjechał przez Wiedeń do Moskwy. 12 sierpnia 1925 został zaocznie skazany na piętnaście lat ciężkich robót, dzięki nowemu prawodawstwu rok później wyrok zmniejszono jednak do jednego roku więzienia.