Zainicjowany w 1949 przez Tristana Tzarę komitet na rzecz jego uwolnienia wspierali m.in. Pablo Picasso czy Jean-Paul Sartre. Ostatecznie wyszedł na wolność na mocy amnestii z 14 lipca 1950 ogłoszonej po zwycięstwie wyborczym Partii Demokratycznej, opozycyjnej wobec rządzącej od niemal trzech dekad kemalistowskiej CHP. Poprzedzał to głośny medialnie strajk głodowy Hikmeta w kwietniu i maju 1950, będący reakcją na niepodjęcie tematu jego zwolnienia przez wcześniejszy rząd mimo nacisków międzynarodowych. 22 listopada 1950 otrzymał, wspólnie z Pablo Picasso, Pablo Nerudą, Paulem Robesonem i Juliusem Fučíkem, nagrodę Światowej Rady Pokoju.
Po otrzymaniu 17 czerwca 1951 wezwania do służby wojskowej, kolejny raz uciekł z Turcji do ZSRR, w reakcji na co został pozbawiony tureckiego obywatelstwa. W 1952 otrzymał obywatelstwo polskie i nosił od tej pory oficjalnie nazwisko Nâzım Hikmet Ran Borzęcki. Ostatnie lata życia spędził w Moskwie, ciesząc się pozycją prominentnego intelektualisty. W tym czasie stworzył oprócz poezji m.in. scenariusz do filmu Zakochana chmura czy libretto baletu Legenda o miłości. W 1960 wziął ślub po raz czwarty, z młodszą o trzydzieści lat Wierą Tuljakową. Zmarł na atak serca w wieku 61 lat.