Pisarz polny, łac. notarius campestris – urząd wojskowy w I Rzeczypospolitej. Na Litwie był pisarz polny litewski, a w Koronie pisarz polny koronny.
Historia urzędu Urząd pisarza polnego wywodził się z organizacji obrony potocznej i urzędu pisarza wojskowego, będącego pomocnikiem dowódcy tejże formacji, czyli hetmana granicznego, hetmana polnego. Niektórzy historycy narodziny urzędu pisarza polnego odnoszą do czasów Zygmunta I Starego, a Zbigniew Góralski powstanie pisarstwa polnego koronnego i litewskiego umieszcza około 1570 roku. Mała Encyklopedia Wojskowa datuje powstanie tego urzędu na rok 1510. Zadaniem pisarza było odciążenia hetmanów odnośnie do prac administracyjnych. Miał on obowiązek czuwania nad skompletowaniem armii, przeprowadzania co kwartał, zwłaszcza przed wyruszeniem z obozu na wyprawę, popisów i sporządzania rejestrów stanu osobowego oddziałów; rejestry te stanowiły podstawę do obliczania żołdu.