armaty górskie były też przystosowane do szybkiego rozkładania na części o niewielkiej masie.
Historia Działa piechoty jako osobny rodzaj dział wyodrębniły się w okresie I wojny światowej, były to wówczas na ogół lekkie działka kalibru 37 mm, z demontowalnymi kołami lawety, przydatne do wojny pozycyjnej. W połowie wojny Niemcy wprowadzili działa piechoty kalibru 76,2 mm, przebudowane ze zdobytych rosyjskich lekkich dział polowych. W okresie międzywojennym do niektórych armii, głównie niemieckiej, radzieckiej i japońskiej, wprowadzono armaty piechoty o kalibrze 70–76 mm, które używane były następnie w trakcie II wojny światowej. Działa takie zazwyczaj były przydzielane na szczeblu pułku piechoty, rzadziej batalionu (na przykład armata batalionowa Typ 92 w Japonii). Ewenementem były niemieckie ciężkie działa piechoty 15 cm schweres Infanteriegeschütz 33 kalibru 150 mm, które nie nadawały się wprawdzie do bezpośredniego towarzyszenia piechocie z uwagi na masę, lecz zapewniały wielką siłę ognia. Działa piechoty miały jedynie minimalne możliwości zwalczania celów opancerzonych. Sytuacja nieco polepszyła się dzięki wprowadzeniu pocisków kumulacyjnych w drugiej połowie II wojny światowej.