1 Wschodnia Eskadra Lotnicza (niem. 1. Ostflieger Staffel) – rosyjska kolaboracyjna jednostka lotnicza w służbie Niemiec podczas II wojny światowej.
Historia Eskadra została utworzona w grudniu 1943 r. spośród jeńców wojennych z Armii Czerwonej (pilotów, nawigatorów, strzelców pokładowych). Przeniesiono ich do obozu w Krzywólce koło Suwałk, gdzie byli traktowani o wiele lepiej niż pozostali jeńcy – zostali umundurowani, dostawali racje żywnościowe równe niemieckim oraz płacono im żołd w wysokości 16 marek miesięcznie. Dowództwo jednostki objął rosyjski emigrant kpt. Michaił W. Tarnowski. Funkcję szefa sztabu pełnił kpt. Władimir J. Uniszewski. Oficerem nadzorującym był ppłk G. Holters, od którego nazwiska eskadrę nazywano też nieformalnie „Grupą Holtersa” (Gruppe Holters).
Na froncie jednostka prowadziła zadania związane z powietrznym rozpoznaniem oraz przerzucaniem za linie sowieckie materiałów propagandowych i spadochroniarzy-zwiadowców. Niemcy wyposażyli ją w samoloty sowieckie i niemieckie: zdobyczne Polikarpow Po-2 (kukuruźniki) i UT-2 oraz szkolne Arado Ar 66 i Gotha Go 145. Wykonała ona ok. 100 lotów, tracąc 3 maszyny oraz 9 zabitych i 12 rannych.