Czwartym, ostatnim zbiorem było „Sto bajek”, wydane w 1888 r. razem z ukraińskimi wierszami Spirydiona Ostaszewskiego (1797-1875), właściciela ziemskiego z Podola rosyjskiego„Sto bajek jako dalszy ciąg >>Moich dobrych chęci<< napisał dla ludu wiejskiego Teofil Ostaszewski”, Lwów 1888. Zbiór ten uzyskał publiczną pochwałę Rady Szkolnej, która zaleciła go szkołom wiejskim i czytelniom. Zawierał on wierszowane opowiadania, jak np. to:
Świat uznał, że najlepiej się rządzą wybrańce. Zwierzęta to zwietrzywszy, aż za lasów krańce, Do wszelkiego gatunku wici rozesłały, By się licznie zwierzęta w dniu pewnym zebrały. Leniwe i niedbałe kozły i zające, Całkiem o dobro wspólne i byt nie dbające, Nie przybyły na wybór… A lisy sprytniejsze, Widząc dla swego rodu chwile pomyślniejsze, Z wilkami się zwąchały – licznie się zebrały, Wilkom przeprowadzenie, sobie ster przyznały. Wilki i lisy mądre, władzę uchwyciły, Razem nad zającami srogo się pastwiły. Żeru im odmawiały, w końcu je wyjadły, Niedołężne plemiona na zawsze przepadły. Wyborcy swą ślepotę niech wcześnie poznają, Bo wpływ i mienie swoje całkiem postradają.
Teofil Ostaszewski, Sto bajek