W narożnikach sąsiadujących z sienią znajdowały się dwa podwyższone aneksy kryjące schody na piętro.
Elewacje podzielono na dwie kondygnacje, odpowiadające wewnętrznemu układowi pomieszczeń: cokołową, boniowaną o wysokości sieni i bocznych babińców oraz górną, podzieloną na ścianach szczytowych parami pilastrów na trzy przęsła, a na ścianach bocznych pilastrami pojedynczymi na cztery przęsła (trzy przęsła sali i jedno babińca).
Sala główna na planie zbliżonym do kwadratu w świetle ścian ok. 16,0 x 14,5 m, o dłuższej osi biegnącej poprzecznie do głównej osi budynku, zagłębiona poniżej poziomu podłogi sieni. Jej wysokość ok. 9,8 m. Na środku sali stały cztery wysokie słupy o kwadratowym przekroju z nałożonymi pilastrami. Między nimi i odpowiadającymi im pilastrami naściennymi rozpięte były sklepienia dzielące przekrycie sali na dziewięć pól. Środkowe z nich stanowiło sklepienie żaglaste, a pozostałe sklepienia krzyżowe.
Aron ha-kodesz prawdopodobnie także dzieło projektanta świątyni. Powstał w 1810. Osadzony na wspornikach, szeroki na ok. 6,5 wypełniał całe środkowe przęsło ściany wschodniej i przedstawiał fronton wyimaginowanej Świątyni Jerozolimskiej.