Od jesieni 1935 roku do zimy 1937 roku był zaangażowany w organizację kamieniołomu we wsi Korpiłowka. Od zimy 1937 roku, z powodu zakazu zamieszkiwania na terenach przygranicznych, przeniósł się do Warszawy, gdzie przebywał aż do jej zdobycia przez wojska niemieckie jesienią 1939 roku.

Sicz Poleska Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę organizował w latach 1940–1941 na terenie północnego województwa wołyńskiego (okupowanego przez ZSRR) ukraińskie podziemie zbrojne w postaci „Siczy Poleskiej” na rozkaz prezydenta Ukraińskiej Republiki Ludowej na uchodźstwie Andrija Liwickiego (do spotkania z przedstawicielem URL miało dojść na terenie Generalnego Gubernatorstwa). Konspirację kontynuował i rozszerzył po ataku III Rzeszy na ZSRR, tworząc w próżni politycznej zarządzane przez Sicz Poleską terytorium, tolerowane przez Niemców z uwagi na ich skuteczne zwalczanie sowieckiej dywersji.

Wraz z przesuwaniem się frontu dalej na wschód i utworzeniem administracji cywilnej na terenie południowego Polesia relacje między Siczą a Niemcami ulegały pogorszeniu, ponieważ komisarz Rzeszy dla Ukrainy Erich Koch postrzegał formacje typu „Poleskiej Siczy” za już niepotrzebne.