W odpowiedzi Boroweć miał zlecić swojemu podkomendnemu przekazanie przybyłemu z Żytomierza esesmanowi wiadomości, iż odmawiają oni wykonania rozkazu, ponieważ „Poleska Sicz” jest ukraińskim oddziałem wojskowym, który nie podlega jurysdykcji niemieckiej władzy cywilnej oraz że zadaniem Siczy jest walka z uzbrojonym przeciwnikiem, konkretnie z sowiecką wojskową dywersją, a nie z ludnością cywilną. Dodatkowo miał oświadczyć, że w wyniku braku porozumienia z Kitzingerem odnośnie dalszego istnienia Siczy, jako odrębnego oddziału ukraińskiego, w dniu 15 listopada 1941 roku dokonano rozwiązania formacji oraz olewskiego sztabu i wszyscy partyzanci mają wrócić do cywila. Oburzony kapitan SS Hitschke miał na to odpowiedzieć, że nie przywiózł z Żytomierza swoich podwładnych tylko dlatego, iż wiedział o garnizonie Borowcia, a następnie miał siłą zmobilizować 2 oficerów i 60 zdemobilizowanych kozaków „Poleskiej Siczy” w celu rozstrzelania 535 olewskich Żydów. Na zebraniu rady oficerów Siczy decyzja ta miała zostać potępiona i nazwana hańbiącą.