Akcent ostry (akut, akcent silny) – znak diakrytyczny w postaci ukośnej kreski, o kształcie prostym lub nieznacznego klina, wznoszącej się od lewej do prawej (np. ). Stosowany w alfabecie łacińskim, cyrylicy tylko do oznaczania akcentu i w alfabecie greckim tylko w samogłoskach.
Przyporządkowanie fonetyczne Samogłoski W przypadku samogłosek ten diakrytyk oznacza wydłużenie (á []) lub przykładany do niej akcent np. hiszpańskie (nastrój, duch), (witam) i (powitał). Inne miejsce litery Á świadczy o zmianie znaczenia wraz ze zmianą akcentu.
Ten diakryt może zmieniać stopień otwarcia samogłoski, np. è [] i é [] oraz ò [] i ó [] w katalońskim i włoskim. Również w języku francuskim akut (), zapożyczony z pisowni greckiej, używany nad literą e (np. ), oznacza zmianę barwy samogłoski.
Jako oznaczenie tonu W niektórych językach służy również do oznaczania sylaby akcentowanej wypowiadanej w intonacji wznoszącej. Termin pierwotnie stosowany w odniesieniu do greki klasycznej (akcent toniczny w języku greckim już w starożytności został zastąpiony akcentem dynamicznym). Akcent akutowy spotykany był także m.in.