thumb|Dzwon ufundowany przez Szedybora Wolimuntowicza
400px|thumb|Napis na dzwonie
Dzwon ufundowany w roku 1420 przez Macieja Szedybora Wolimuntowicza
Historia dzwonu Szedybor Wolimuntowicz w roku 1420 ufundował dzwon do istniejącego od 1387 roku kościoła w Wiłkomierzu. W drugiej połowie XV wieku Szedybor zmarł bezpotomnie. Jednakże jeden z jego braci, Kieżgajło, stał się protoplastą rodu, który przeżył krótki stosunkowo okres potęgi i bogactwa. W tym czasie fundatorzy i patroni kościołów czuli się ich właścicielami i mogli, w pewnym uznanym zwyczajowo zakresie, dysponować ich mieniem. Dobra Kieżgajłów upadały. Pod pretekstem uratowania dzwonu przed zniszczeniem w zrujnowanym kościele Stanisław Kieżgajło przejął dzwon.
Drogą licznych koligacji rodzinnych w posiadanie dzwonu wszedł Andrzej Korycki, który w roku 1596 ufundował kościół w Niewodnicy koło Białegostoku i podarował dzwon nowemu kościołowi. W przykościelnej dzwonnicy wisiał ten dzwon do roku 1867, kiedy z polecenia wyższych władz przekazany był do muzeum w Wilnie.