Po wojnie osiadła w Monachium, gdzie poznała swojego przyszłego męża Jarosława Stećkę, szefa OUN, z którym wspólnie założyła Antybolszewicki Blok Narodów. Po śmierci męża (w 1986) stanęła na czele tej organizacji oraz na czele OUN. W okresie stanu wojennego wspierała polską opozycję, organizując zbiórki finansowe. Publicznie głosiła, że Polacy i Ukraińcy powinni traktować wspólną historię w taki sposób, jak Amerykanie podchodzą do wojny secesyjnej, tj. „z równym sercem do obydwu stron”. Odmowę otwarcia Cmentarza Orląt Lwowskich uważała za prowokację ze strony polityków prorosyjskich.
Po uzyskaniu przez Ukrainę niepodległości w 1991 wróciła do ojczyzny, w 1992 stanęła na czele założonej przez siebie partii Kongres Ukraińskich Nacjonalistów, która odwoływała się do tradycji OUN. Od 1997 aż do śmierci sprawowała mandat poselski do Rady Najwyższej, początkowo z okręgu Iwano-Frankiwsk, od 2002 z listy krajowej Bloku Nasza Ukraina.
W 1993 otrzymała honorowe obywatelstwo miasta Lwowa. Została pochowana w Kijowie.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Lwowskiej Kategoria:Członkowie Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów Kategoria:Deputowani Rady Najwyższej Ukrainy Kategoria:Honorowi obywatele Lwowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Księżnej Olgi Kategoria:Politycy Naszej Ukrainy Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2003