Oficjalnie organizacje utożsamiające się z karate tradycyjnym twierdzą, że przez karate tradycyjne rozumie się często te style, które nie służą przeprowadzaniu zawodów sportowych w powszechnym rozumieniu tego słowa. Uważa się je za kolejną lekcję z przeciwnikiem, formę treningu i dostosowania dyscypliny do wymogów bezpiecznej rywalizacji. W rzeczywistości japońskie karate tradycyjne jest konkurencyjną platformą sportową dla World Karate Federation.
Z jednej strony oznacza to traktowanie karate jako sztuki, także duchowej, stanowiącej śmiertelnie niebezpieczną umiejętność (która zatraca się w sporcie). Z drugiej strony, poprzez brak intensywnego treningu jiu kumite (sparringu, wolnej walki) i niemożność ustalenia kryteriów rywalizacji, może prowadzić do wykształcania mniej praktycznych dla realnej walki nawyków.
Karate tradycyjne w oryginalnej, dawnej formie w zasadzie nie zachowało się w całości w praktyce współcześnie uprawianych stylów.
Najbardziej znany kodyfikator i popularyzator karate, twórca stylu shōtōkan, Gichin Funakoshi, wypowiadał się przeciwko usportowieniu karate, a także przeciwko podziałom pomiędzy stylami (twierdził, że karate jest tylko jedno). Przewodniczącym ITKF (International Traditional Karate Federation) od początku jej istnienia był sensei Hidetaka Nishiyama, uczeń Gichina Funakoshiego.