Najemnicy króla z łatwością powstrzymali niewyszkolone wojska książęce, a atak polskiej jazdy przełamał i odrzucił uderzenie wywołując popłoch, w czasie którego nieprzyjaciel poniósł ciężkie straty.
Wbrew opinii Zamoyskiego, król postanowił przerwać natarcie (jego celem było pozyskanie szwedzkiej korony, a nie eksterminacja)Decyzja ta miała też związek z pytaniem jednego ze szwedzkich sprzymierzenców króla, czy słuszne jest zabijanie jego poddanych przez najemników., pozwalając na wycofanie się wojsk szwedzkich.
Po bitwie Jak pokazały późniejsze wydarzenia, decyzja o pozwoleniu na wycofanie się wojsk szwedzkich była z militarnego punktu widzenia błędem. Przy Karolu Sudermańskim było około 9 000 wojska, co nadal stanowiło przewagę liczebną nad wojskami królewskimi, pomimo ciężkich strat w bitwie pod Stegeborgiem. Już wkrótce doszło do bitwy pod Linköping, która pogrzebała królewskie nadzieje na utrzymanie personalnej unii polsko-szwedzkiej.
Zobacz też konflikty zbrojne w historii Polski unia polsko-szwedzka 1592–1599
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Marek Plewczyński, Wojny i wojskowość polska w XVI wieku Tom III. Lata 1576-1599. Zabrze-Tarnowskie Góry 2013, Inforteditions, .
Linki zewnętrzne Potop Polski
Bitwa pod Stegeborgiem Kategoria:Bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy w historii Szwecji