We wczesnych latach 80. tendencja do znakowania wyłącznie struktury dokumentu, podczas gdy aspektem wizualnym zajmować się miał oddzielny interpreter języka, nasilała się. Badacz z firmy IBM Charles Goldfarb, uznawany dzisiaj za jednego ojca języków znaczników, opracował wówczas GML. Język ten stał się podstawą dla opracowania przez komitet ISO, szeroko rozpowszechnionego do dzisiaj standardu SGML. Na czele komitetu opracowującego SGML stał Goldfarb, członkami komitetu byli także Sharon Adler, Anders Berglund i James D. Mason.

Do ukształtowania SGML przyczyniły się między innymi rozwiązania z projektu GenCode autorstwa Tuncliffe'a, a także rozwiązania Reida. Obok sposobu umieszczania znaczników wewnątrz dokumentu standard SGML określał także składnię meta dokumentów (DTD) do definiowania dozwolonych nazwy znaczników oraz relacji pomiędzy tymi elementami. Dzięki standaryzacji definiowania typów dokumentów możliwe stało się tworzenie języków znaczników, których struktura była ściśle określona przez DTD, co z kolei ułatwia opracowanie narzędzi do automatycznego przetwarzania takich tekstów. Dzięki tej właściwości SGML formalnie stał się metajęzykiem. Począwszy od późnych lat 80. większość powstających języków znaczników wykorzystywała składnię SGML-a.