Sonety Shakespeare’a (ang. Shakespeare’s sonnets) – zbiór 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira, opublikowany po raz pierwszy w 1609 roku w formie quarto pod tytułem Shake-speare’s Sonnets. Sonety te eksplorują takie tematy jak miłość, piękno, zazdrość, zdrada, śmiertelność i przemijanie czasu.
Pierwszych 126 utworów jest skierowane do młodego mężczyzny, natomiast ostatnich 28 nawiązuje do tajemniczej czarnej damy.
Sonety Szekspira wyróżniają się nowatorskim podejściem do treści. Autor odszedł od tradycyjnych wzorców petrarkistycznych, wprowadzając krytyczne i ironiczne spojrzenie na tematykę miłości. Mimo początkowego niedocenienia w XVII i XVIII wieku, zyskały one uznanie krytyków, inspirując zarówno romantyków, jak i współczesnych twórców literatury, filmu i muzyki.
Pierwsze tłumaczenie Sonetów Shakespeare’a w Polsce, autorstwa Konstantego Piotrowskiego, ukazało się w 1836 roku (14 wybranych sonetów).
Forma i struktura sonetów Sonety Szekspira są niemal wszystkie zbudowane z trzech czterowierszy (strofy czterowersowe), po których następuje dystych. Są one napisane w pentametrze jambicznym, metrum używanym również w dramatach Szekspira.