Artystka poprosiła przedstawicieli wytwórni o możliwość samodzielnego wyprodukowania swojego drugiego albumu, ale natychmiast otrzymała odmowę, co odebrała jako przejaw dyskryminacji kobiet w środowisku zdominowanym przez mężczyzn, w którym była odbierana jako „seksowna dziewczynka”. W wywiadzie dla magazynu „Rolling Stone” skomentowała, że Prince czy Michael Jackson jako mężczyźni nie otrzymaliby takiej odmowy. W ramach kompromisu napisała list do prezesa Sire Records, Seymoura Steina, z propozycjami producentów, z którymi chciałaby współpracować; wymieniła m.in. Trevora Horna, , Naradę Michaela Waldena i . Jej pierwszym wyborem był jednak Nile Rodgers z zespołu Chic, znany ze współpracy m.in. z Dianą Ross, Sister Sledge i Davidem Bowiem nad albumem Let’s Dance (1983). Argumentowała to faktem, że Rodgers, w przeciwieństwie do Lucasa, tworzył piosenki do tańca, a nie podśpiewywania, poza tym stwierdziła: „Nile pracował z wieloma rodzajami muzyków, a każda płyta, jaką zrobił, jest moim zdaniem świetna”. Rodgers, usłyszawszy o Madonnie od Beniteza, udał się na jej występ w klubie w Nowym Jorku. Zrobiła na nim wrażenie skomplikowana choreografia, którą tańczyła, a jej prezencję sceniczną skojarzył z Jackson 5 i Gladys Knight. Po spotkaniu za kulisami był zaintrygowany, ale wciąż nieprzekonany do podjęcia się współpracy.