Lider CHP ponownie zajmował stanowisko premiera od czerwca do lipca 1977 (w ramach monopartyjnego gabinetu) oraz od stycznia 1978 do listopada 1979 (przy wsparciu dwóch małych stronnictw politycznych). W latach 70. podejmowano próby zamachów na jego życie; do jednej z nich doszło w 1976 podczas wizyty polityka w Stanach Zjednoczonych, gdy został zaatakowany przez Greka cypryjskiego.
Pod koniec lat 70. Turcja zmagała się z kryzysem gospodarczym, bezrobociem i inflacją, a także z przemocą polityczną ze strony środowisk skrajnej lewicy i skrajnej prawicy. We wrześniu 1980 tureccy wojskowi przejęli władzę, dokonując zamachu stanu. Bülent Ecevit wraz z innymi liderami politycznymi został osadzony w bazie wojskowej koło Gallipoli. Zwolniono go w październiku tegoż roku, ustąpił następnie z kierowania partią. Ponownie zajmował się dziennikarstwem, publikował teksty, w których domagał się przywrócenia demokracji. Doprowadziło to do trzech procesów sądowych, był też czasowo więziony (od grudnia 1981 do lutego 1982, w kwietniu 1982 i od sierpnia do października 1982). Został objęty pozbawieniem praw publicznych na dziesięć lat, w konsekwencji nie mógł kandydować w wyborach z 1983. W 1985 grupa jego zwolenników powołała Partię Lewicy Demokratycznej (DSP), na czele której stanęła jego żona Rahşan Ecevit.