Leopold Ludwik Starzeński herbu Lis (ur. 27 sierpnia 1787 w Psarach, zm. 19 marca 1860 we Lwowie) – hrabia, ziemianin, członek Sejmu Stanowego i Stanów Galicyjskich z grona magnatów, dziad dramatopisarza Leopolda Eugeniusza.
Życiorys Był synem hrabiego Stanisława Ludwika (1761–1812), starosty mogielnickiego, oraz Pelagii z Bąkowskich (1766–1842), damy Krzyża Gwiaździstego, wnukiem Macieja Maurycego, bratankiem Michała Hieronima.
W 1809 znalazł się w armii Księstwa Warszawskiego Leopold tak jak jego starszy brat Leonard (zginął w lipcu 1809 w walkach pod Tarnopolem), wstąpił do formowanego przez Adama Potockiego 11. pułku ułanów. Po klęsce Napoleona i śmierci ojca, osiadł z pierwszą żoną w odziedziczonej Mogielnicy.
Po wybuchu powstania listopadowego, wszedł w maju 1831 do powstałego we Lwowie Komitetu Polskiego złożonego z przedstawicieli ziemian galicyjskich, celem Komitetu było zbieranie środków finansowych, wysyłanie do Królestwa Polskiego ochotników, broni oraz pozyskiwanie Austrii dla powstania.