Zakładając jednak, że szachiści nie popełniają podstawowych błędów skutkujących zbyt szybkim zakończeniem partii, można wyszczególnić cztery zasadnicze cele, do realizacji których powinni oni dążyć rozgrywając otwarcie. (W przykładach zastosowano szachową notację algebraiczną).
Szybki rozwój figur W początkowej pozycji figury są schowane za pionami i mają bardzo ograniczone możliwości działania. Zasadniczo wszystkie figury są relatywnie silniejsze, gdy mogą operować w centrum szachownicy, zatem w początkowej fazie partii należy je jak najszybciej wyprowadzić z pierwszej (ósmej) linii. Nazywa się to rozwijaniem figur. W pierwszej kolejności do walki wkraczają lekkie figury, czyli skoczki i gońce. Skoczki najczęściej rozwija się na pola f3 i c3 (f6 i c6), rzadziej na d2 i e2 (d7, e7). W celu uwolnienia gońców należy wykonać posunięcia pionami e i d. Alternatywnie gońce można rozwijać na główne przekątne, np. po ruchu pionem g3, białopolowy goniec zajmuje pole g2. Ten manewr nazywa się fianchetto.