Opisane powyżej trzy cele debiutu stanowią elementarną podstawę wiedzy o otwarciach szachowych. Szachiści o pozycyjnym stylu gry eksponują czwarty aspekt otwarcia – zachowanie prawidłowej struktury własnych pionów. W debiucie należy unikać powstawania pozycyjnych słabości w rodzaju zdwojonych pionów w jednej kolumnie, izolowanych pionów (takich, które nie mają przyjacielskich pionów w sąsiednich kolumnach) lub odstałych pionów (osamotnionych pionów, których sąsiedzi zawędrowali zbyt daleko do przodu). Nie zawsze jednak musi być to słabość. W niektórych debiutach celowo zdwaja się piony aby otworzyć linię dla wieży. Czasem nie powinno się też brać "darmowych" pionów, właśnie ze względu na otwarcie linii.
Wiele otwarć bazuje na idei wczesnego osłabienia struktury pionów przeciwnika. Przykładowo, w wariancie Winawera w obronie francuskiej (1.e4 e6 2.d4 d5 3.Sc3 Gb4 4.e5 c5 5.a3 Gxc3 6.b:c3 – diagram obok) czarne dobrowolnie wymieniają swego gońca na skoczka (para gońców przy równowadze materialnej daje pewną przewagę w grze końcowej) oraz oddają białym nieco przestrzeni w zamian za stworzenie istotnych słabości w ich strukturze pionowej.