Andrzej Litwornia (ur. 5 października 1943 w Tarnowie, zm. 16 marca 2006 w Udine (Włochy) – polski i włoski historyk, historyk literatury, slawista, eseista.
Życiorys Absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego (uczeń Czesława Hernasa), asystent i adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1979 roku we Włoszech, profesor uniwersytetów w Udine i Pizie, znawca kultury włoskiej, propagator kultury polskiej i polskiego dziedzictwa literackiego we Włoszech.
W 1978 roku wykładał w Wileńskim Instytucie Pedagogicznym. W latach 1979–1984 i 1990 był lektorem języka polskiego w Rzymie i Florencji. W roku 1984/1985 pracował jako profesor kontraktowy. W 1992 pracował na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Języka i Literatury Polskiej na Uniwersytecie w Udine. W latach 1993–1995 wykładał na Uniwersytecie w Pizie. Prowadził seminaria ze slawistyki.
Współpracował z Instytutem Badań Literackich PAN. Zaprzyjaźniony z Gustawem Herlingiem-Grudzińskim i rodziną jego żony – córki Benedetto Croce. Był realizatorem i współautorem scenariusza polskiego filmu dokumentalnego Herling – Fiołki w Neapolu – reż. Tomasz Orlicz (2003).
Andrzej Litwornia jest pochowany na wrocławskim cmentarzu św. Wawrzyńca (4a / B / 27) śp.