Salò, czyli 120 dni Sodomy (wł. Salò o le 120 giornate di Sodoma) – włosko-francuski dramat filmowy z 1975 roku w reżyserii Piera Paola Pasoliniego, utrzymany w konwencji kina eksploatacji i luźno oparty na powieści markiza de Sade'a pt. 120 dni Sodomy czyli szkoła libertynizmu, z akcją umieszczoną w innych realiach historycznych. Jest wyjątkowo kontrowersyjny ze względu na drastyczne sceny, obsceniczne ujęcia, naturalistyczne ukazanie sadyzmu, przemocy i całego wachlarza seksualnych dewiacji i tym samym zakazany w wielu krajach. Ekranizując dzieło francuskiego pisarza, przeniesiono akcję w czasy II wojny światowej do Włoskiej Republiki Socjalnej (1943–1945) w rejonie Salò. Dzieło można interpretować jako krytykę włoskiego faszyzmu. Reżyser filmu nie dożył premiery.
Fabuła i środki wyrazu Tytułowe Salò to miasteczko na północy Włoch, w którym Mussolini założył Repubblica Sociale Italiana, będącą ostatnią próbą utrzymania faszyzmu w okupowanych przez armię niemiecką Włoszech. Czterej dygnitarze republiki – prezydent, książę, burmistrz i biskup – urządzają wśród miejscowej ludności łapankę. Podpisują pakt, który zobowiązuje ich do zachowania tajemnicy o wydarzeniach mających wkrótce nastąpić.