17 grudnia 1933 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 i 2. lokatą w korpusie generałów. Obowiązki na stanowisku dowódcy 27. Dywizji Piechoty pełnił do września 1939.
W dniach od 14 do 16 sierpnia 1939 przeprowadził pełną mobilizację swojej dywizji, która następnie została przetransportowana koleją na Pomorze w okolice Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 27 Dywizją Piechoty w składzie Armii „Pomorze”, a od 6 do 11 września także Grupą Operacyjną własnego imienia. 20 września został ciężko ranny w bitwie nad Bzurą. Przedostał się do Modlina, skąd został wzięty do niewoli niemieckiej po kapitulacji twierdzy. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu w 1945 osiadł we Francji. Zamierzał powrócić do Polski. Zmarł na serce 25 października 1946 w Nicei. Został pochowany na miejscowym cmentarzu Caucade (kwatera 48, rząd 3 od wejścia, grób 2 od żywopłotu)Iwona M. Dacka-Górzyńska, Sławomir Górzyński, Polacy pochowani na cmentarzach Nicei i Mentony, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2015, ..
Był żonaty, miał syna Andrzeja Zygmunta (ur. 18 czerwca 1929).