Anna Teresa z Ossolińskich Potocka (ur. 1746, zm. 1810 w Baranowie Sandomierskim) – krajczyna koronna, polska księżna, masonka, filantropka.
Życiorys Córka Józefa Kantego Ossolińskiego i Teresy Stadnickiej, siostra Józefa Salezego. Z siostrą Marianną w dzieciństwie przebywała w Lotaryngii na dworze swojego dziadka Franciszka Maksymiliana Ossolińskiego w Lunéville oraz na dworze króla Stanisława Leszczyńskiego w Nancy, praktycznie nie mówiła po polsku. Po powrocie około roku 1758, matka Teresy i Konstancja Poniatowska planowały wydać ją za Stanisława Poniatowskiego, co nie doszło do skutku. W grudniu 1760 roku Anna Teresa poślubiła Józefa Potockiego, krajczego koronnego. Miała synów: Jana, autora „Rękopisu znalezionego w Saragossie”, Seweryna i córkę Annę Marię.
Podczas bezkrólewia po śmierci Augusta III Potocka należała razem z rodzicami i z mężem do stronnictwa saskiego. Dn. 3 V 1764 została damą Krzyża Gwiaździstego. Była pierwszą przewodniczącą i jedną z założycielek masońskiej loży adopcyjnej przy „Cnotliwym Sarmacie”, utworzonej wiosną 1768 roku. Razem z mężem wspierała konfederację barską. Na przełomie lutego i marca 1769 para konferowała z Josephem Gérardem de Rayneval i Janem Ponińskim.