Tytuł mistrza świata kierowców Formuły 1 (ang. Formula One World Drivers’ Championship (WDC)) – przyznawany po zakończeniu sezonu przez Fédération Internationale de l’Automobile (FIA) kierowcy, który uzyskał największą liczbę punktów w ciągu całego sezonu. Po raz pierwszy tytuł mistrza świata kierowców przyznano w sezonie 1950, a wywalczył go włoski kierowca – Nino Farina. Pierwszym kierowcą, który sięgnął po ten tytuł dwukrotnie, był Alberto Ascari, który triumfował w sezonach 1952 i 1953. Aktualnym mistrzem świata kierowców jest Lando Norris.

FIA nie ogłasza kierowcy mistrzem świata aż do ostatniego wyścigu w sezonie, ale może on zapewnić sobie tytuł wcześniej, uzyskując taką przewagę nad pozostałymi kierowcami, że nie mają oni teoretycznej możliwości uzyskania wystarczającej liczby punktów aby go wyprzedzić, nawet jeśli ten kierowca nie startowałby do końca sezonu. W ciągu 70 sezonów 28 razy o tytule mistrza świata decydował ostatni wyścig sezonu. Kierowcą, który zapewnił sobie ten tytuł najwcześniej był Michael Schumacher, który w sezonie 2002 zapewnił sobie zwycięstwo w końcowej klasyfikacji na 6 wyścigów przed końcem sezonu.