Mocno akcentowano otwartość i obywatelskość tej organizacji„Silną stroną Ruchu okazały się jego założenia ideologiczne i struktury organizacyjne, które pozostawiały szeroko otwarte drzwi dla wszystkich zamieszkujących Ukrainę mniejszości narodowych. Czołowi działacze ukraińskiej opozycji traktowali ten problem z niezwykła uwagą. Chociaż tworzyli Ruch na wzór frontów narodowych republik bałtyckich, świadomie unikali wyłączności narodowościowej, charakterystycznej dla litewskiego Sajudisu. Pierwszy zjazd ruchu przyjął pewne uchwały skierowane właśnie do mniejszości narodowych – wyrażające poparcie dla krymskich Tatarów, potępienie antysemityzmu i prośbę do Rosjan na Ukrainie o wsparcie ruchu narodowo-demokratycznego. Szczególny nacisk kładziono na to, że Ukraina powinna stać się wspólną ojczyzną dla wszystkich, którzy tu mieszkają” Jarosław Hrycak, Historia Ukrainy 1772–1999, Lublin 2000, Wyd. Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, , s. 315..
Przewodniczącym Ruchu został wybrany Iwan Dracz, zastępcami Mychajło Horyń i Ołeksandr Ławrynowycz.
Od 1990 Ruch był wpływową siłą polityczną (zarejestrowany został 12 lutego), w 1992 przekształcony w partię Ludowy Ruch Ukrainy.
Przypisy
Bibliografia Jarosław Hrycak, Historia Ukrainy 1772–1999, Lublin 2000, Wyd. Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, .
Kategoria:Historyczne partie i ugrupowania polityczne Ukrainy