thumb|Plakat propagandowy zachęcający do wstępowania w szeregi Legionu Holenderskiego Ochotniczy Legion Holenderski (nid. Vrijwilligerslegioen Nederland, niem. Freiwilligen Legion Niederlanden) – kolaboracyjna formacja zbrojna złożona z Holendrów w służbie Niemiec podczas II wojny światowej.
Historia Po najeździe Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r., holenderscy faszyści, w tym głównie działacze dwóch partii – Holenderskiego Ruchu Narodowo-Socjalistycznego (Nationaal-Socialistische Beweging) Antona A. Musserta i Narodowo-Socjalistycznej Holenderskiej Partii Pracy (Nationaal-Socialistische Nederlandsche Arbeiderspartij) Ernsta Hermana ridder van Rapparda, podjęli działania w kierunku utworzenia ochotniczych jednostek do walki z „bolszewickim zagrożeniem”. Zyskało to poparcie najwyższych władz III Rzeszy. W rezultacie 10 lipca 1941 r. Komisarz Rzeszy w Holandii Arthur Seyss-Inquart, ogłosił utworzenie Ochotniczego Legionu Holenderskiego. Na jego czele stanął holenderski gen. por. Hendrik A. Seyffardt, który do 1934 r. pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego holenderskiej armii. 26 lipca odbyła się w Hadze uroczysta defilada legionistów. Część ochotników maszerowała jeszcze w ubraniach cywilnych, część w byłych mundurach armii holenderskiej, jeszcze inni zaś wystąpili w czarnych mundurach NSB.