W listopadzie 1941 r. Legion liczący ponad 1100 ludzi został wysłany na front leningradzki i włączony do 2 Brygady Pancernej SS. Pierwszym dowódcą legionu był Rene Largov, który poległ pod Kopsami w styczniu 1942 r. W tej samej bitwie poległ także Reimond Tollenaere. Nowym dowódcą został SS-Sturmbannführer Michael Lippert z 5 DPanc. SS „Wiking”. W marcu Flamandowie uczestniczyli w kolejnej nieudanej próbie ataku na Leningrad, w czasie której został ranny M. Lippert, a jego miejsce zajął SS-Sturnbannfüfrer Konrad Schellong, także z 5 DPanc. SS „Wiking”. W czerwcu Legion odesłano z frontu na odpoczynek i uzupełnienie. Już w listopadzie powrócił w rejon Wołchowa, skąd na początku 1943 r. przerzucono go z powrotem pod Leningrad. Po krótkim odpoczynku w lutym Legion został skierowany pod Krasnyj Bor, gdzie powstrzymywał natarcie Armii Czerwonej. Walki były bardzo zacięte i krwawe; straty wyniosły ponad 1 tys. zabitych i rannych legionistów. Ocalałych 60 Flamandów niemieckie dowództwo w maju wycofało z frontu do Dębicy, gdzie jednostka została rozformowana. Większość legionistów weszła następnie w maju 1943 r. w skład Ochotniczej Brygady Szturmowej SS „Langemarck”.