Dzieje Monako w latach 1789–1815 były silnie powiązane z rewolucją francuską i cesarstwem Napoleona I. Zgromadzenie Narodowe zniosło powinności feudalne z dnia 4 na 5 sierpnia 1789. W kwietniu 1790 Honoriusz III wyjechał do Paryża, gdzie walczył przez ponad rok ze Zgromadzeniem Narodowym o uznanie jego praw do dochodów z posiadłości francuskich. Powoływał się na postanowienia traktatu z Péronne z 1461. We wrześniu 1791 Zgromadzenie wydało dekret przyznający mu odszkodowanie i nakazujący rządowi królewskiemu wypłacenie mu 273 766 franków. Decyzja była nierealna, ponieważ król Ludwik XVI był zawieszony w swoich obowiązkach.
Zgromadzenie Narodowe Francji wypowiedziało wojnę Austrii w kwietniu 1792. Honoriusz III ogłosił neutralność Monako oraz zabiegał u żyrondystów o dalsze pozostawanie żołnierzy francuskich na Skale. Jesienią 1792 sytuacja była coraz gorsza, gdyż „rewolucja” zbliżała się do granic księstwa. 29 września Generał Anselme zajął Niceę, a 22 października wysłał do Monako batalion celem założenia tam „klubu” rewolucyjnego. 13 stycznia 1793 Rady Ludowe Monako, Mentonu i Roquebrune utworzyły konwent. 21 stycznia ogłosił on obalenie dynastii Grimaldich, konfiskatę ich dóbr oraz poprosił o unię z Francją. Konwent w Paryżu przegłosował aneksję Monako 14 lutego 1793.