Po upadku Muru Berlińskiego i zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku rozpoczęła się debata nad kształtem i formą nowej zabudowy Pariser Platz. Ostro rywalizowały wtedy ze sobą dwa obozy architektów: zwolenników awangardy oraz konserwatywnych, klasycznych form. Na początku lat 90. zlecił wykonanie kilku ekspertyz, których celem było stworzenie merytorycznych podstaw do działań prawnych określających warunki zabudowy wielu kluczowych punktów Berlina, w tym Pariser Platz. Dwaj reprezentujący konserwatywny nurt architekci, Bruno Frierl i swoją ekspertyzę z 1993 roku oparli na przywróceniu placu do przedwojennej postaci pod kątem przestrzennym bez rekonstrukcji utraconych budynków i właśnie na podstawie tej ekspertyzy Senat berliński przyjął w 1996 roku odpowiednie rozporządzenie w sprawie planu zabudowy placu. Zatwierdzony plan zawierał szereg restrykcji dotyczących wysokości i stylistyki fasad budynków przy placu. Realizacja planu, czyli wykonanie nowej zabudowy Pariser Platz miała miejsce w latach 1997–2008.