Analizy i interpretacje Według Małgorzaty Jakubowskiej Jak być kochaną jest „filmowym poematem o pamięci”, na który składają się naprzemiennie dwie warstwy czasowe. Jakubowska odczytała film Hasa jako zapowiedź idei obrazu-czasu Gilles’a Deleuze’a, gdzie nie akcja zewnętrzna, lecz rozgrywająca się w umyśle bohaterki ma największe znaczenie. Akcja filmu opowiadana jest przez Felicję, będącą jednocześnie bohaterką i obserwatorką zdarzeń, na zasadzie monologu wewnętrznego. Jednocześnie najbardziej traumatycznych wydarzeń ze swej historii Felicja nie potrafi opowiedzieć; gwałt popełniony na niej w przeszłości poprzedzony jest zakneblowaniem ust, a śmierć Wiktora odbiera bohaterce mowę. Jakubowska zauważyła, że – mimo strumienia świadomości bohaterki – Jak być kochaną zawiera klamrę narracyjną w postaci malowania ust, interpretowaną jako znak milczenia wobec wydarzeń przedstawionych na ekranie. Felicja równocześnie chce zdeprecjonować swoją nieszczęśliwą miłość do Wiktora, używając we wspomnieniach sarkastycznego i autoironicznego języka. Zdaniem Jakubowskiej Felicja na tyle wstydzi się swojej przeszłości, że „ukrywa” swą twarz jako aktorka w słuchowisku.