Z tego okresu Cranborne wyniósł przyjaźń jednego z konserwatywnych polityków, Johna Majora, od 1990 r. premiera Wielkiej Brytanii. Po wyborach 1992 r. Major użył rzadko stosowanej procedury "writ of acceleration", która umożliwiała przyznanie synowi żyjącego para miejsca w Izbie Lordów, poprzez przyznanie mu jednego z dodatkowych tytułów ojcowskich. Cranborne otrzymał tytuł barona Cecil of Essendon, ale pozostał znany pod swoim poprzednim tytułem.

Przez dwa lata był wiceministrem obrony, by w 1994 r. zostać przewodniczącym Izby Lordów oraz Lordem Tajnej Pieczęci. Zaliczany był do najwierniejszych zwolenników Majora. W 1995 r., kiedy premier zrezygnował z ubiegania się o reelekcję na stanowisko lidera konserwatystów, lord Cranborne i tak poprowadził (z sukcesem) jego kampanię wyborczą.

Po zwycięstwie laburzystów w wyborach 1997 r., Cranborne uczestniczył w pracach nad reformą izby wyższej parlamentu, która weszła w życie w 1999 r. Jak wszyscy byli przewodniczący izby, Cranborne otrzymał, aby pozostać w izbie, tytuł dożywotniego para jako baron Gascoyne-Cecil. 1 listopada 2001 r. wycofał się z aktywnych działań w Izbie Lordów. Nie zmieniło się to w 2003 r., kiedy to po śmierci swojego ojca został kolejnym markizem Salisbury.