Masa a ewolucja Szybkość fuzji wodoru, a tym samym i jasność, rośnie z wiekiem czerwonego karła, zwiększenie jasności może nastąpić przez zwiększenie promienia lub temperatury powierzchni. Temperatura powierzchni zależy głównie od składu chemicznego powierzchni gwiazdy, zastąpienie wodoru helem podnosi temperaturę, w pewnym stopniu temperatura powierzchniowa gwiazdy zależy od przyspieszenia grawitacyjnego w fotosferze. Całkowicie konwektywny karzeł o małej masie (<0,10 ) zużyje wodór, przekształcając się w helowego białego karła; jego temperatura efektywna nigdy nie przekroczy ~6000 K, temperatury, jaką ma obecnie powierzchnia Słońca (żółty karzeł). Czerwone karły o masie ~0,2-0,25 M☉ i większych podążą według modeli jeszcze inną ścieżką ewolucyjną: wzrost temperatury jądra, zmniejszy wypływ helu do powierzchni, co nie zwiększy przeźroczystości warstw zewnętrznych i wymusi zwiększenie promienia do ponad 1 i przekształcenie się w olbrzyma (przypuszczalnie żółtego). Jeśli wzrost temperatury powierzchni będzie wystarczający do wypromieniowania energii, gwiazda nie stanie się olbrzymem, ale błękitnym karłem.