Okręgi przemysłowe Marshalla – formy prowadzenia działalności gospodarczej, bazujące na efektach zewnętrznych zaobserwowane przez Alfreda Marshalla.
Prowadząc badania regionów przemysłowych Wielkiej Brytanii Marshall zaobserwował występowanie w nich znacznych skupisk firm pojedynczych branż (nazywane przez niego dystryktami przemysłowymi lub lokalnymi systemami produkcyjnymi). Były to, przykładowo: Manchester (włókiennictwo), Birmingham (przemysł metalowy), Sheffield (produkcja noży).
Marshall zwrócił uwagę na korzyści zewnętrzne, które pojawiające się na skutek koncentracji: Zachodzi nakładanie się czynników społecznych i produkcyjnych. Decyzje podejmowane przez lokalne społeczności uwzględniają obecność przemysłu. Istnieje także zależność w drugą stronę – czynniki ekonomiczne modelowane są poprzez czynniki społeczne. System produkcyjny charakteryzuje się szerokim podziałem pracy pomiędzy firmami zaangażowanymi w komplementarne czynności oraz zaawansowaną specjalizacją.
Według teorii Marshalla możliwość czerpania korzyści z takiej gospodarki wynika z przestrzennego istnienia wielu firm obok siebie – jest to główna przyczyna, która zachęca nowe podmioty do lokowania swojej działalności w tym miejscu.