230px|thumb|right|Koolie pracujący z owcami 230px|right|thumb|Pies pasterski wraz ze stadem i właścicielem, Indie. 230px|thumb|right|Welsh Corgi Pembroke należy do małych psów pasterskich 230px|thumb|right|Owczarek środkowoazjatycki według FCI należy do molosów, jednak w rejonach Kirgistanu, Turkmenistanu, Uzbekistanu i Kazachstanu pełni funkcje typowo pasterskie

Pies pasterski – typ psa, który w drodze selekcji dokonywanej przez człowieka, nabrał cech obrońcy stad zwierząt hodowlanych przed drapieżnikami. Do cech tych należą: zaciętość w walce, odporność na trudne warunki pogodowe i terenowe, silne poczucie hierarchii w stadzie, stąd psy tego typu często mają problem z całkowitym podporządkowaniem się człowiekowi. Przyzwyczajone do samodzielnej pracy potrzebują stałego zajęcia.

Początkowo typowe psy pasterskie musiały być silne i duże, aby móc podjąć konfrontację z takim zagrożeniem jak np. niedźwiedzie. Przykładem psa pasterskiego o takich pierwotnych cechach jest owczarek środkowoazjatycki, który w swoich ojczystych terenach dalej pełni funkcje użytkowe.