Mikołaj Sówka z Gulczewa herbu Prawdzic – biskup płocki w latach 1365–1367.
Był synem Jana, kasztelana dobrzyńskiego, dziedzica Brochowa. Trzech z jego siedmiu synów kolejno rządziło biskupstwem płockim. Mikołaj, który pochodził z Gulczewa koło Płocka został kanonikiem płockim jeszcze za rządów bpa płockiego Floriana z Kościelca w 1320 roku. W 1339 r. był już prałatem, kustoszem, a po śmierci magistra Andrzeja, kantorem. Dzięki bratu Stanisławowi, który pracował w kancelarii królewskiej, otrzymał poparcie władcy w staraniach o biskupstwo płockie. 7 sierpnia 1365 r. został wybrany przez kapitułę na rządcę diecezji. Aby uniknąć trudności w zatwierdzeniu na urzędzie, osobiście udał się do Awinionu i 10 grudnia uzyskał prowizję na biskupstwo płockie, z nadania papieża Urbana V, który jednocześnie unieważnił wybór dokonany przez kapitułę. Przebywał w Awinionie przynajmniej do połowy stycznia, gdzie w Kamerze Apostolskiej załatwiał sprawy finansowe własne i swoich poprzedników. Okazało się, że papież umorzył Mikołajowi zaległość jego poprzedników w kwocie 4000 długu, wynoszącego 10000 florenów. Pozostałe 6 000 biskup zobowiązał się spłacić w dwóch ratach, tj. do Wielkanocy 1366 i 1367.