Pod koniec lat 50. stadion zaczął stawać się za ciasny, ale przede wszystkim niefunkcjonalny. Trybuny nie mieściły wszystkich chętnych szturmujących dębiecki obiekt i zdecydowano się go wyremontować. Zlikwidowano bieżnię i rozbudowano trybuny, które odtąd mogły pomieścić blisko 22 tys. publiczności. Wybudowano tunel przelotowy na boisko, betonowe drogi, boisko koszykarskie, boisko treningowe z szatniami i ciąg kas estetycznie wtopionych w fronton stadionu. Nieco później dobudowano klubową świetlicę, w której mieściła się m.in. nowocześnie wyposażona przychodnia sportowo-lekarska.
29 maja 1960 pobito rekord frekwencji poznańskiego stadionu, kiedy to na mecz II ligi przyjechał Śląsk Wrocław. Obejrzało go wtedy 24 tys. widzów, o 2 tys. więcej niż wynosiła pojemność obiektu. Specyficzna atmosfera, jaka panowała podczas piłkarskich spotkań, wynikała z bliskości zawsze pełnych trybun, tak że nie wszyscy chętni się mieścili. Gdy Lech awansował do ekstraklasy w 1972, sukces ten świętowano na Stadionie im. 22 lipca, na Wildzie, gdzie także rozgrywano początkowo mecze pierwszoligowe.