W latach 1940–1945 działał w ruchu oporu, w Związku Walki Zbrojnej na Litwie (do 1942), a później w Armii Krajowej w Generalnym Gubernatorstwie.

Okres krakowski Po zakończeniu II wojny światowej studiował budowę i eksploatację maszyn na Wydziale Technologii Lotniczej Akademii Górniczo–Hutniczej w Krakowie, gdzie 8 grudnia 1948 uzyskał tytuł magistra inżyniera. W latach 1957–1968 był dyrektorem krakowskiego Instytutu Obróbki Skrawaniem, w którym stworzył cztery zakłady doświadczalne (w Krakowie, Wadowicach, Rzeszowie i Radomiu). Pracował jako nauczyciel akademicki w Katedrze Obróbki Metali Politechniki Krakowskiej, której został kierownikiem. Doktorat obronił w 1958, a habilitację w 1962. W tym samym roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego AGH. W 1965 został członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Nauk. W latach 1966–1968 był prorektorem, a następnie rektorem Politechniki Krakowskiej.

Od 1947 był członkiem Związku Zawodowego Metalowców, od 1957 do 1964 zasiadał w plenum jego Zarządu Głównego.