Po otrzymaniu odmowy, nie wyraził zgody na wzięcie udziału w inwazji.

Po zamachu na François Darlana, dzięki protekcji niechętnego Charles’owi de Gaulle’owi prezydenta USA Franklina Roosevelta, objął dowództwo nad wojskami francuskimi w Afryce Północnej. Wziął udział w konferencji w Casablance, podczas której zgodził się przystąpić do ruchu Wolnej Francji – objął funkcję współprzewodniczącego Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, u boku de Gaulle’a.

Skonfliktowany z de Gaulle’em ustąpił ze stanowiska w listopadzie 1943 roku.

Po wojnie W roku 1944 wrócił do kraju i zasiadał jako bezpartyjny we francuskim senacie.

2 czerwca 1946 roku został wybrany do francuskiej konstytuanty z ramienia Republikańskiej Partii Wolności i brał udział w pracach nad konstytucją Czwartej Republiki. Był członkiem Rady Wojennej.

Opublikował dwie książki: Mes Evasions (Moje ucieczki, 1946) i Un seul but, la victoire: Alger 1942–1944 (Jedyny cel, zwycięstwo: Algieria 1942–1944, 1949), w których opisał swoje przeżycia.

Przypisy

Bibliografia