Na zachowanym autografie znajduje się notatka umieszczona przez bibliotekarza Józefa Przyborowskiego. Wynika z niej, że rękopis był w 1675 roku umieszczony w katalogu Biblioteki Zamojskiej na stronie 109 pt. Continuatio Victoria deorum manuscriptum Sebastiani Acerni (). Taki opis w katalogu oznacza, że musiała wtedy istnieć również pierwsza część, obejmująca wcześniejsze rozdziały.
Zachowany rękopis przechowywany jest w zbiorach Biblioteki Narodowej.
Forma i treść utworu Utwór pisany jest heksametrem, składa się z 20 tys. wersów, zawartych w 44 rozdziałach. Każdy z rozdziałów obejmuje inny zakres tematyczny i jest poprzedzony osobną inwokacją (inwokacje te kierowane są m.in. do muz i króla). Inwokacje nawiązują do gatunku epopei, podobnie jak występujące w utworze opisy polowań, walk, biesiad, uczt, zbroi, a także rozmaite wyliczenia i katalogi (m.in. słynnych Rzymian, królów i miast) oraz opis piekła (zastępujący częsty w eposie motyw zejścia do podziemi). Autor inspirował się także Georgikami Wergiliusza – czerpie z pewnych zawartych w nich obrazów (m.in. pochwały życia wieśniaka, pochwały miast, spisu win czy opisu pomoru bydła, który służył Klonowicowi mu za wzór opisu zarazy), wprowadza również podobnie ściśle związane z tokiem utworu dygresje.