Historia Badania archeologiczne wskazują, że zasiedlenie największej wyspy archipelagu – Tahiti nastąpiło około 2000 lat temu. Migracja odbywała się z położonych na zachód obszarów Oceanii. Początkowo Polinezyjczycy skupiali się na zasiedlaniu najwyższych wysp, gdyż zapewniały one najpewniejsze schronienie przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi jak też charakteryzowały się najżyźniejszymi glebami oraz dostępnością źródeł wody. Znaleziska archeologiczne na wyspach Polinezji Francuskiej wskazują pochodzenie niektórych wyrobów rzemieślniczych na około 850 rok n.e. Pozostałości najstarszej osady odkryto na Huahine. Liczne są fragmenty świątyń w postaci kamiennych fundamentów na planie prostokąta zwanych marae.
Pierwszym Europejczykiem, który odkrył Tahiti był angielski żeglarz Samuel Wallis. Rok później na główną wyspę archipelagu przybył francuskie żeglarz Louis Antoine de Bougainville. Sporządził on dokładny obraz życia na wyspie. W 1769 roku na wyspę dotarł angielski żeglarz James Cook. W 1788 roku na wyspę przybył kapitan William Blight, dowodził on statkiem "HMS Bounty", na którym niedługo później wybuchł bunt, który spowodował zasiedlenie położonej na wschód wyspy Pitcairn. Pod koniec XVIII wieku na wyspy przybyła grupa misjonarzy angielskich, którzy wprowadzili zachodnią kulturę wśród lokalnych mieszkańców.