Po kapitulacji Westerplatte przebywał w niewoli niemieckiej, osadzony w Stalagu I A (nr jeńca: 1510).
Po ucieczce z niewoli w 1942 roku powrócił do domu, a następnie przystąpił do oddziału partyzanckiego Armii Krajowej, przyjmując pseudonim „Uparty”. W listopadzie 1944 roku został aresztowany przez NKWD i wywieziony do ZSRR, gdzie był więźniem łagrów: Borowicze (nr obozu: 270), Świerdłowsk (nr obozu: 531), Szybałtowo (nr obozu: 284).
Do Polski powrócił w listopadzie 1947 roku. Studiował zaocznie w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Po ukończeniu studiów w 1952 roku, rozpoczął pracę jako księgowy w Polskich Zakładach Zbożowych w Dwikozach, a następnie do emerytury był zatrudniony w Spółdzielni Inwalidów w Sandomierzu. Był także biegłym sądowym w dziedzinie księgowości.
Miał status inwalidy wojennego. Zmarł 30 sierpnia 1976 roku. Został pochowany na cmentarzu św. Pawła w Sandomierzu.
Rodzina Od 18 września 1932 był żonaty z Leokadią. Miał z nią dwoje dzieci: Barbarę (ur.