Kolejny etap budowy określano jako uzupełnienie infrastruktury teleinformatycznej powstałej po pierwszym etapie budowy sieci. Projekt objął Rzeszów i gminę Krasne, a jego celem było zwiększenie obszaru dostępu do Internetu oraz rozwój usług dla mieszkańców i jednostek publicznych. W drugim etapie wykorzystano m.in. technologię WiMAX; do sieci dołączono kolejne budynki jednostek administracji publicznej, utworzono ponad 1600 nowych punktów dostępu w postaci portów sieciowych oraz zainstalowano 110 hotspotów Wi-Fi w otoczeniu tych jednostek.
W późniejszych opracowaniach ResMAN był opisywany jako jeden z elementów szerszej Miejskiej Sieci Teleinformatycznej w Rzeszowie, obok Rzeszowskiego Inteligentnego Systemu Transportowego i systemu miejskiego monitoringu cyfrowego. W ramach tej infrastruktury 161 miejskich jednostek organizacyjnych, w tym szkoły, przedszkola, żłobki i punkty obsługi mieszkańca, miało uzyskać dostęp do bezpiecznego intranetu, telefonii VoIP, systemów zarządzania miastem i e-usług.